Szlaki turystyczne

SZLAK SZACHOWEGO MISTRZA ŚWIATA EMANUELA LASKERA
 Rynek Staromiejski, położony w samym sercu Barlinka jest najstarszą częścią miasta. Tak jak obecnie, tak i w czasach średniowiecza był centrum miasta. Wraz z fragmentami średniowiecznych murów obronnych i strzelistą wieżą kościoła gotyckiego Rynek stanowi najbardziej charakterystyczny element pejzażu miasta. Tu kwitnie życie kulturalne i rozrywkowe.

 Ozdobą rynku jest piękna fontanna wzniesiona w 1912 r. w miejscu dawnego Ratusza. Fontannę wieńczy rzeźba przedstawiająca dziewczynkę atakowaną przez gąsiora, zwana „gęsiarką” - dzieło monachijskiego rzeźbiarza Ackermanna. Kościół Gotycki wznosi się w najwyższym punkcie starego miasta, na terenie dawnego grodziska słowiańskiego. Najstarszą murowaną świątynię wzniesiono tutaj w XIII w. Pozostały po niej granitowa ciosy wmurowane w dolne partie wieży i cokół. Z XV wieku pochodzi gotycki portal główny z tajemniczymi „miseczkami” w bogatym oprofilowaniu. Są one śladem dawnego obyczaju rozniecania ognia przy pomocy drewnianego świdra w Niedzielę Wielkanocną. Swój ostateczny kształt trójnawowej bazyliki kościół uzyskał po pożarze w 1852 r. Nadbudowano wówczas pokrytą czarnym łupkiem wieżę, wznoszącą się na wysokość 52 m, zakończoną 2-metrowym pozłacanym krzyżem. Na ścianach zewnętrznych zwracają uwagę cegły z wyrytymi datami.
 Fragmenty murów obronnych są pozostałością wzniesionych w I poł. XIV w. fortyfikacji miejskich o łącznej długości 1700 m. Na cały system obronny Barlinka składały się fosy, wały ziemne, 7-metrowej wysokości mury oraz baszty i czatownie, które wystawały ponad koronę murów i przed lico murów, co umożliwiało obronę czołową i boczną. W murach umieszczone były dwie naprzeciwległe bramy: Brama Młyńska i Brama Myśliborska, a nad jeziorem funkcjonowały: Duża i Mała Furta Wodna. Do dziś przetrwało ok. 480 m muru, w tym okazały fragment z detalami korony murów z reliktami ostatniej z czatowni.

 Kontynuując naszą podróż tropem E. Laskera , trafiamy na przełom wieków XIX i XX, kiedy to Barlinek stał się popularnym kurortem i kiedy to powstawały w mieście i w jego okolicach hotele, restauracje i pensjonaty dla przyjezdnych. Wówczas wybudowane zostało także kąpielisko miejskie, które wspaniale zachowało się do dnia dzisiejszego. Obecne kąpielisko i przylegający do niego Pensjonat „Pod Sosnami” stanowi cenny zabytek architektury uzdrowiskowej alpejskiej, rzadko spotykanej na terenie zachodniej Polski.
 Idąc ul. Strzelecką mijamy Pałacyk Cebulowy - bardzo ciekawy architektonicznie dom z dwiema wieżyczkami zwieńczonymi hełmami w formie cebul, wybudowany w 1908 r. Mieszczańskie kamienice z XVIII i XIX w., w znacznym stopniu usytuowane w zwartej zabudowie, nadają dziś Barlinkowi specyficzny urok miasta, w którym domy i ulice służą nie tylko potrzebom codzienności, ale są też zarazem godnymi podziwu i kontemplacji zabytkami sztuki architektonicznej z dawnych czasów.

 Mijając plac Laskera odwiedzimy miejsce , które niegdyś było pierwszym oglądanym przez turystów widokiem Barlinka był nim Dworzec Kolejowy . Niestety zniszczony podczas działań wojennych. Miejsce pożegnań z Barlinkiem młodego Laskera , kiedy wyjeżdżał do Berlina zdobyć edukację a później wygrywać szachowe tytuły mistrzowskie . Dziś możemy oglądać makietę i zdjęcia pięknej budowli dworca w Muzeum Regionalnym w Barlinku.
 Następna stacja na szlaku to punkt widokowy na miasto i J. Barlineckie zwany Golgotą od nazwiska restauratora i dawnego budowniczego Goldowskiego. Obecnie znajduje się tutaj Barlinecki Ośrodek Kultury „Panorama”, centrum kulturalne Barlinka. Tu odbywają się co roku Międzynarodowe Festiwale Szachowe im. E. Laskera. Idąc dalej szlakiem nie sposób przeoczyć budynku przy ul. Chmielnej 7, w którym przyszedł na świat i wychowywał się nasz znakomity mistrz szachowy. Dalej kierując się w stronę jeziora mijając budynek Technikum Ekonomicznego dochodzimy do promenady nad J.Barlineckim i stajemy przed „Chińskim Domem” skąd rozpościera się urzekająca panorama jeziora i Puszczy Barlineckiej.
 Niektóre zabytkowe budynki w mieście mają znaczenie symboliczne. Dom z narożną wieżyczką, zwany „Chińskim Domem” wzniesiony został w XIX w. dla upamiętnienia znajdującej się niegdyś w tym miejscu tzw. Furty Wodnej, czyli kolejnego fragmentu dawnych fortyfikacji. I tak dochodzimy do ostatniej stacji szlaku do Domu z popiersiem Gutenberga , w którym mieściła się dawniej drukarnia i księgarnia a także redakcja „Kuriera Generalnego dla Barlinka, Pełczyc i okolic”.
Obecnie jest tu Muzeum Regionalne z ekspozycją poświęconą Laskerowi, historii miasta oraz bardzo interesująca wystawa „zanikające zawody”. Obok w Centrum Informacji Turystycznej jest dostępna pieczęć pamiątkowa i materiały o szlaku.

Błękitna trasa legend
 Tradycyjnie jak wiele szlaków turystycznych rozpoczynamy trasę na - Rynku przy fontannie-wzniesionej w 1912 r. w miejscu dawanego ratusza, fontannę wieńczy rzeźba dłuta Ackermana przedstawiająca dziewczynkę atakowaną przez gąsiora (legenda ,,Gęsiarka i kat”). - Dalej przechodzimy ul.Wylotową nad J. Barlineckie skąd rozpościera się piękna panorama jeziora otoczonego malowniczymi wzniesieniami - (legenda „Barlinecka Niezapominajkowa Legenda”). Mijamy pomnik - kotwicę postawioną „W trzydziestą rocznicę MS Barlinek 1973 - 2003Mieszkańcy” i rzeźby, „Ptaki Jeziorki - efekt prac w 2004 r.
 młodzieży z Liceum Sztuk Plastycznych ze Szczecina. Na terenie zieleńca przy promenadzie możemy obejrzeć lipy drobnolistne, okazałą morwę białą i inne krzewy ozdobne. Dużą atrakcją tego miejsca są licznie przebywające przy brzegu jeziora ptaki (kaczka krzyżówka, kaczka czernica, łyski, kormorany, perkoz dwudziuby) z dostojnymi łabędziami obecnymi tu cały rok. Szczególnie magiczne krajobrazy można zobaczyć o wschodzie i zachodzie słońca. Kto wie może uda Ci się spotkać Boginkę Maję, która często przybiera postać pięknego niebieskiego łabędzia?!
- Następnie idziemy wzdłuż pozostałości murów obronnych części fortyfikacji miejskich. Skręcamy w prawo, przechodzimy przez mostek nad odnogą Młynówki i znajdujemy się w parku w Delcie Młynówki. Warto zauważyć rosnące tu min. malownicze wierzby płaczące, brzozy brodawkowate w odmianie Younga modrzewie europejskie. Doszliśmy do miejsca gdzie ustawiona jest pierwsza tablica trasy legend. Pierwsza z tablic prezentująca fragmenty legend zaprasza do poznania -legendy „Topielica z Jeziora Barlineckiego„ oraz legendy "Jezioro Barlineckie".

 Przechodzimy aleją parkową przez drugi z mostków i dalej dochodzimy do ul. Strzeleckiej, po prawej stronie możemy podziwiać krajobraz J. Barlineckiego, który o każdej porze dnia wygląda inaczej. Wyjątkowo tajemniczo prezentuje się o poranku , kiedy jego brzegi i wyspy wyłaniają się z mgieł a wstające słońce rzuca połyskujące refleksy światła na błękit wody.
 Idąc promenadą spacerową wzdłuż jeziora skręcamy w ul. Sportową i po lewej stronie mijamy legendarne „wzgórze wisielców”. Następnie po prawej mijamy przystań żeglarską „Sztorm”, stadion sportowy im. Bronisława Bagińskiego. Idziemy prosto w cieniu alei z kasztanowca białego i lipy drobnolistnej. Po prawej zabytkowy budynek wybudowany w rzadko spotykanym na tych terenach stylu uzdrowiskowej architektury alpejskiej. Jest to zabytkowe kąpielisko z pensjonatem z 1927 r. Warto obejrzeć to unikatowe miejsce i poczuć atmosferę Barlinka kurortu turystycznego z okresu międzywojennego. Można tu chwilę odpocząć i obejrzeć uroczy widok miasta.

 Następnie za pensjonatem mijamy park leśny z licznymi, oplatającymi pnie drzew okazami
 chronionego bluszczu pospolitego tworzącymi bardzo efektowne szczególnie zimą - zielone
 kolumny w białym krajobrazie. Idąc tą drogą prosto korzystamy z cienia dorodnych kasztanowców białych i lipy drobnolistnej. Przechodzimy przez most nad kanałem doprowadzającym wody do J. Barlineckiego. Za mostem, z lewej strony ukazuje się błękit J. Uklejowego.
 Dochodzimy do końca drogi asfaltowej (jest to 1,65 km naszej trasy) i skręcamy w lewo w drogę brukowaną, mając po lewej stronie aleję z jesionu wyniosłego. Idziemy brukiem przy którym rozpościera się łąka bogata w zioła. Rosną tu min. nawłocie, bylice, podagrycznik, krwawniki i różne gatunki traw. W oddali pomiędzy pniami olchy czarnej, topoli osiki, brzozy brodawkowatej, różnych gatunków wierzb, a także jabłoni i chronionej kaliny koralowej widać połyskujące J. Uklejowe. Po prawej stronie zaczynają się wzniesienia pokryte drzewostanem złożonym z buków pospolitych, dębów szypułkowych i sosen pospolitych. Ten typ lasu, czasem z dominacją któregoś z wymienionych gatunków, będzie nam towarzyszył prawie na całej dalszej trasie. Droga brukowa, którą idziemy wije się pośród wzgórz, a my skręcamy w lewo w drogę gruntową (jest to 2 km naszej trasy). Tutaj kończy się aleja jesionowa, zaraz obok niej rosną 3 lekko pochylone brzozy brodawkowate. Na ich pniach widoczne są mchy i porosty np. pustułka pęcherzykowata świadczące o braku zanieczyszczeń powietrza. Opodal widać też rosnącą skupinę składającą się z 7 malowniczych grabów.
 Dochodzimy do drewnianego mostku usytuowanego nad strumieniem łączącym J. Uklejowe z widocznym z tego miejsca J. Stycko, zwanym też Zauklejowym (jest to 2,26 km naszej trasy). Ustawiona jest tu druga tablica BŁĘKITNEJ TRASY LEGEND prezentująca -legendę „Jezioro Uklejowe„. Podmokłe brzegi kanału i jezior porasta ols. Małe jeziorka szczególnie magicznie wyglądają gdy słońce przedziera się przez konary drzew a mgła jak przezroczysty welon przykrywa lustro jeziora i tajemnice jego głębi .... Dalej przechodzimy przez most i idziemy w lewo wąską leśną drogą. Po przejściu kilku metrów, także po lewej mijamy piękny buk o pofalowanej srebrzystej korze oraz kilka dębów czerwonych. Za tymi drzewami nasza droga staje się jeszcze bardziej wąska i przecina ols. Po jego przejściu dochodzimy do J. Uklejowego i dalej podążamy jego brzegiem. Rośnie tu piękny okaz trzypniowego dębu, a zaraz obok dwupniowy buk.
 Na 2,5 km naszej trasy zostawiamy po prawej stronie drogę wiodącą do asfaltu i idziemy dalej wzdłuż brzegu jeziora. Widzimy rosnące tu grube topole czarne z silnie spękaną korowiną. Na topoli zawieszona jest budka dla gągołów.

 Dochodzimy do skrzyżowania (to 3 km naszej trasy) dróg leśnych - droga staje się szersza;
 idziemy dalej prosto przy brzegu jeziora i dochodzimy do klonu pospolitego, który rośnie tu jakby w osamotnieniu. Drzewo jest pochylone w kierunku tej drogi witając ukłonem wędrowców. Skręcamy za klonem w prawo, ponownie w wąską ścieżkę pozostawiając tajemnicze J.Uklejowe z legendarnym podwodnym pałacem za sobą. Teraz idziemy drogą wijącą się pośród lasu, w którym dominuje pachnąca żywicą sosna pospolita, ale rosną też buki, klony pospolite, jawory, dęby, robinie akacjowe, młode lipy drobnolistne i krzewy porzeczki alpejskiej, leszczyny, jeżyny oraz paprocie. Na niewielkim wzniesieniu skręcamy w lewo, następnie lekko w prawo i schodzimy ścieżką w dół. Po lewej przez pnie drzew widać zabudowę ul. Łokietka.

 Przechodząc obok ujęcia wody pitnej dla Barlinka, dochodzimy do drogi asfaltowej (wylotowa droga z Barlinka na Strzelce należy zwrócić uwagę na bezpieczeństwo) (to 3,5 km naszej trasy). Przechodzimy przez asfalt i wchodzimy na drogę brukową, idziemy kilka metrów prosto i skręcamy w leśną drogę w lewo. Po prawej stronie mijamy teren otwarty . Rosną tam min. młode klony jesionolistne. Jesienią i zimą ich pędy pokrywa srebrzysty, metaliczny nalot, szczególnie atrakcyjny o tych porach roku. Za placem mijamy klony pospolite rosnące prawie w rzędach.Dalej trasa prowadzi koło stacji gazowej. Po prawej towarzyszy nam strumień płynący wzdłuż naszej drogi.

 Dochodzimy do boiska sportowego, przechodzimy przez nie podziwiając piękny dąb, pomnik przyrody rosnący na skraju lasu. Po dojściu do stawów rybnych, na rozwidleniu wybieramy drogę wiodącą w lewo pod górę. Następnie na kolejnym skrzyżowaniu dróg leśnych swoje kroki kierujemy na drogę skręcającą lekko w prawo pod górę, która prowadzi przez młody las początkowo liściasty z dębem czerwonym i szypułkowym, robinią akacjową i klonem pospolitym, a następnie iglasty-sosnowy. Dochodzimy do rozwidlenia dróg, wybieramy tę w lewo, w górę. Po prawej stronie (w dole) pomiędzy pniami drzew widać stawy. Dalej pod dębem krzyżówka dróg, my skręcamy w lewo pod kątem ostrym.

 Dochodzimy do kolejnej krzyżówki, idziemy prosto w dół drogą, która wiedzie przez starszy las sosnowy (przechodzimy pod linią energetyczną) dalej po lewej stronie mijając typową dębinę. Przez następne skrzyżowanie dróg leśnych przechodzimy prosto w górę. Idąc widzimy po prawej stronie, że teren się obniża. Porastają go głównie drzewa gatunków liściastych: dęby, klony, buki. Bardzo atrakcyjna jest ta trasa w okresie jesiennym kiedy drzewa liściaste na tle zielonych sosen tworzą różnobarwne bukiety a liście układają pod naszymi stopami kolorowe kobierce. Po dojściu do asfaltu skręcamy w lewo i idziemy tą drogą obsadzoną klonem pospolitym do J. Chmielowego.
 Przed kompleksem zabudowań usługowo-przemysłowych, gdzie torowisko odbija w prawo wchodzimy na gruntową ścieżkę i dochodzimy do J. Chmielowego (jest to 5,5 km naszej trasy). Nad jeziorem, przy stromym jego brzeu znajduje się kamień rusałki i okazała lipa europejska. Rośnie ona w miejscu gdzie przebiega równoleżnik 53o szer. geograf. pn. I tak doszliśmy do ostatniej stacji Błękitnej Trasy Legend. Ustawiona jest tu trzecia tablica prezentująca legendę „Tajemnice Jeziora Chmielowego” Pod gościnną lipą można podziwiać krajobraz jeziora oraz rozmyślać o pięknej rudowłosej rusałce i tajemnicach ukrytych w toni jeziora. Kto wie co opowiedziałaby nam wiekowa lipa gdybyśmy mogli zrozumieć szelest jej liści...

 Tu kończy się przygoda z Błękitną trasą legend, ale Barlinek i piękna przyroda okolic kryje jeszcze wiele tajemniczych historii.Powrót do punktu wyjścia na trasę. Wąską ścieżką na skarpie lub wzdłuż ul. Pełczyckiej, obsadzonej kasztanowcami, idziemy prosto w stronę centrum Barlinka, po prawej w dole widząc taflę J. Chmielowego. Mijając budynki mieszkalne dochodzimy do Placu Laskera i dalej ul. 1-go Maja i Niepodległości dochodzimy do Rynku -gdzie rozpoczęliśmy wędrówkę.

Szlak niebieski
 Barlinek - Jezioro - Okunie - Moczydło (dł. 25,0 km). Część szlaku prowadzącego z Barlinka do Lubniewic. Na trasę wyruszamy z Rynku (0,0 km), początkowo ze znakami szlaku zielonego (dookoła Jeziora Barlineckiego). Po dojściu do rozgałęzienia szlaków (2,8 km), skręcamy w lewo pod górę, idąc jarem na wzniesienie. Po 300 m wędrówki skręcamy w prawo i dochodzimy do przecinki (3,3 km), w którą skręcamy w lewo. Przecinamy brukowaną drogę Barlinek-Karsko (4,3 km) i wchodzimy w drogę leśną prowadzącą do osady Okunie. Schodzimy z niej zaraz w lewo skos (4,5 km), kontynuując wędrówkę wspomnianą wyżej przecinką leśną. Po dojściu do drogi prowadzącej wzdłuż północnego brzegu jez. Okunie (6,9 km) skręcamy w lewo i schodząc w dół wychodzimy wkrótce na drogę Barlinek-Moczydło przy zabudowaniach osady Okno (7.2 km).
 Drogą tą idziemy w prawo, mijamy rozwidlenie dróg (7,8 km). Idziemy terenem pagórkowatym. Po dojściu, wkrótce schodzimy z bruku w lewo, w dukt leśny do poprzecznego duktu, skręcamy w prawo (8,4 km), a na kolejnym skrzyżowaniu w lewo (9,1 km). Po dalszych 400 m przecinamy następne skrzyżowanie duktów. Dochodząc do kolejnego skrzyżowania skręcamy w lewo, idziemy w dół, przecinamy dolinę Santocznej (10,2 km) i po dojściu do poprzecznej drogi skręcamy w prawo, przechodząc wkrótce obok osady Dąbrowa (10,9 km). Szeroką leśną drogą dochodzimy do skrzyżowania (12,1 km) i skręcamy w prawo, idąc do zabudowań Moczydła drogą opadającą w dół. Na skrzyżowaniu dróg na północnym skraju wsi (12,5 km) skręcamy w lewo skos, przecinając Santocznę i szeroką drogą idziemy w kierunku południowo-zachodnim. W miejscu gdzie szlak niebieski skręca w lewo (13,3 km) idziemy nadal prosto, dochodząc wkrótce do drogi lokalnej Barlinek-Gorzów, gdzie szlak się kończy (13,6 km). Stąd jest ok. 1 km do rezerwatu Markowe Błota. Powrót do Barlinka tą samą drogą.
SZLAK NIEBIESKI
Do Skalistego Jaru Libberta (dł. 22,0 km). Szczególnie atrakcyjny szlak okrężny, prowadzący przez malownicze tereny doliny Płoni. Szlak rozpoczyna się przy przystanku PKS i biegnie ul. św. Bonifacego. Idąc tą ulicą mijamy po prawej stronie stawy rybne, i dalej po lewej stronie „Młyn Papiernia”. Dochodzimy do wsi Żydowo (4 km). We wsi znajduje się park z okazałymi drzewami. Dalej drogę brukowana dochodzimy do wsi Niepołcko (7 km). Jest to stara wieś położona u stóp „Lisiej Góry”. We wsi park i ruiny pałacu. Z Niepołcka kontynuujemy marsz brukowane drogę prowadząca do Laskówka, mijając po prawej stronie stawy rybne, a następnie po lewej stronie ujęcie wody dla mieszkańców Niepołcka. Ujęcie to powstało przez zabudowanie naturalnego źródła. Po przejściu około 600 m skręcamy w lewo (9,1 km) idąc pod górkę dróżką gęsto obsadzoną krzewami w „tunelu drzew”. Po wyjściu na równinę i skraj lasu (10,0 km) idziemy dalej drogą polną w kierunku zabudowań Równa, przy skrzyżowaniu dróg polnych (10,9 km). Stąd w prawo przez łąki prowadzi dróżka do głębokiego jaru oddalonego od szlaku o 300 m. Jest to rezerwat „Skalisty Jar Libberta”.

Przechodząc przez wąwóz widzimy okazałe drzewa świerka pospolitego i buka zwyczajnego, ciekawe rośliny zielne, a także skałki zlepieniowe, pomniki przyrody nieożywionej. Po wyjściu z rezerwatu - dochodzimy do wsi Równo (1,4 km). We wsi dwór, ruiny kościoła i park. Powrót tą samą drogą lub przez wsie Rówienko, Lutówko, Osinę. Dochodzimy do Barlinka od strony ul. Szosowej

Szlak czerwony
 Barlinek - Krzynka - Płonno - Barlinek (dł. 10,0 km) Szlak rozpoczyna się na Rynku (0,0 km). Ul. Wodną schodzimy w dół nad brzeg jeziora, skręcamy w lewo, wzdłuż murów obronnych, dalej skręcamy w prawo do parku w delcie Młynówki i prosto - wychodzimy w ul. Strzelecką. Wzdłuż brzegu jeziora skręcamy w ul. Sportową, mijamy przystań żeglarską, stadion, i na końcu ulicy (1,6 km) skręcamy w lewo na brukowaną drogę do Krzynki. Tam można obejrzeć imponujące buki - obwód jednego z nich wynosi 4 m, a dwa inne rosną bliźniaczo złączone (5 km).

 Ze wsi Krzynka szlak prowadzi bitą drogą do wsi Płonno (7 km), w której znajduje się interesujący kościół z XIX w. i rosnąca obok niego stara lipa. Ze skrzyżowania dróg we wsi Płonno szlak skręca w lewo i piaszczystą drogą prowadzi leśną ścieżką, w kierunku Barlinka. Mijamy tam po prawej stronie stawy rybne na rzece Płoni, dochodzimy dalej do drogi Strzelce Kraj. - Barlinek. Skręcamy w prawo i ul. Strzelecką wchodzimy do Barlinka. Wzdłuż brzegu jeziora, przez park w delcie Młynówki dochodzimy do ul. Jeziornej, skręcamy w prawo w ul. Wodną i wracamy do Rynku, gdzie szlak się kończy (10 km).

Szlak żółty Do źródeł Płoni (dł.6,5 km)
 Szlak okrężny, prowadzący częściowo malownicza doliną Płoni do jej źródeł, położonych w lasach Puszczy Barlineckiej. Z Rynku (0,0 km) idziemy ul. Niepodległości w kierunku dworca PKS. Po przecięciu Młynówki, na skrzyżowaniu ulic - Rondo - koło restauracji Cancun skręcamy w lewo skos i ul. 1 Maja dochodzimy do pl. Emanuela Laskera (0,7 km). Tutaj ul. Pełczycką wychodzimy z Barlinka. Mijamy położone w dole z lewej strony J.Chmielowe oraz okazałą lipę europejską, rosnącą dokładnie w miejscu, w którym przebiega 53 równoleżnik szer. geograf. północnej.
 Dalej skręcamy z szosy w prawo (2,0 km) na brukowaną drogę, prowadzącą, wzdłuż stawów rybnych do Młyna Leśnego (3,0 km). Skręcamy w prawo i po dojściu do szerokiej drogi leśnej Płonno -Barlinek skręcamy w lewo (3,3 km). Po 400 m marszu tą drogą schodzimy z niej w prawo skos, idąc teraz ścieżką, biegnącą skrajem łąk i zarośli. Przecinamy strumień i wspinamy się lekko pod górkę. Następnie skręcamy w prawo, idziemy wokół stawów rybnych.
 Dalej wędrujemy wzdłuż strumienia. Przechodzimy przez drewniany mostek położony nad nim. Po lewej stronie znajdują się źródła Płoni. Wspinamy się pod górę dochodząc zaraz do skrzyżowania 5 ścieżek leśnych (4,7 km). Idziemy prosto, lekko w dół i wychodzimy na szosę Strzelce Kraj. - Barlinek (5,1 km). Przed nami widoczne jest jez. Uklejno. Idąc w prawo wchodzimy do Barlinka ul. Strzelecką. Aleją parkową wzdłuż jeziora idziemy w lewo (5,9 km), przechodzimy 2 mostki na kanale Młynówki, skręcamy w lewo w ul. Jeziorną, a następnie wprawo ul. Wodną wracamy do Rynku (6,5 km).

Szlak zielony (ścieżka ekologiczna)
 Wyruszamy w trasę pieszo lub rowerem. Proponujemy rozpocząć spacer od platformy widokowej przy ul. Jeziornej. W tym miejscu spoglądamy na jezioro od strony północnej. Poszerzamy swoje informacje na temat jeziora oraz jego mieszkańców na ustawionych tablicach informacyjnych. Idziemy ul. Jeziorną wzdłuż murów obronnych, a dalej w prawo aleją parkową. Po drodze przecinamy dwa mostki na kanale Młynówka dochodząc do ulicy Strzeleckiej skręcamy w prawo. Idąc wzdłuż jeziora skręcamy w ulicę Sportową mijamy przystań klubu żeglarskiego „Sztorm”, stadion sportowy i kąpielisko miejskie.
 Kąpielisko to wybudowano w 1927 r. w bardzo rzadkim stylu na Pomorzu oraz Nowej Marchii - stylu alpejskim. Za polem biwakowym skręcamy w prawo idąc brzegiem jeziora po lewej stronie mijamy dawny park. Do dzisiaj choć trudno czytelny zachował się układ parkowych alejek. Ta ścieżka przy brzegu jeziora to promenada spacerowa przedwojennego Barlinka. Ten stary park ma dzisiaj mieszany drzewostan. Na dnie lasu płoży się bluszcz, a jego pędy wspinają się na drzewa. Dominującą rośliną runa jest niecierpek drobnokwiatowy. Jest to roślina o blado żółtych kwiatach i powszechnie znanych „strzelających” owocach. Ojczyzną niecierpka jest Azja Środkowa. Idąc dalej po drodze mijamy mostek, który jest nad strumieniem łączącym jeż. Barlineckie z jez. Uklejno.

 Kąpielisko to wybudowano w 1927 r. w bardzo rzadkim stylu na Pomorzu oraz Nowej Marchii - stylu alpejskim. Za polem biwakowym skręcamy w prawo idąc brzegiem jeziora po lewej stronie mijamy dawny park. Do dzisiaj choć trudno czytelny zachował się układ parkowych alejek. Ta ścieżka przy brzegu jeziora to promenada spacerowa przedwojennego Barlinka. Ten stary park ma dzisiaj mieszany drzewostan. Na dnie lasu płoży się bluszcz, a jego pędy wspinają się na drzewa. Dominującą rośliną runa jest niecierpek drobnokwiatowy. Jest to roślina o blado żółtych kwiatach i powszechnie znanych „strzelających” owocach. Ojczyzną niecierpka jest Azja Środkowa. Idąc dalej po drodze mijamy mostek, który jest nad strumieniem łączącym jeż. Barlineckie z jez. Uklejno.

 Mijając mostek, dochodzimy do pierwszego punktu informacyjnego na ul. Polana Lecha. Tutaj zapoznasz się z informacjami zawartymi na tablicach o skrzydlatych mieszkańcach puszczy oraz o mieszkańcach, którzy większą część życia spędzają w dziuplach. Idąc brzegiem jeziora wchodzimy w tereny typowo leśne. Po kilkuset metrach napotykamy drewniane schody prowadzące w dół po skarpie do źródełka. Jest to pierwsze źródło na trasie, które wypływa z wód podziemnych. Jest to źródło stokowe. Powstało w miejscu, w którym powierzchnia stoku przecina tak zwaną warstwę wodonośną. Obszar alimentacyjny źródła jest to teren, na który spadł deszcz, by potem wsiąknąć w ziemię. Wypływająca woda odbyła długą drogę pod ziemią, filtrując się od ewentualnych zanieczyszczeń. Wyruszając dalej w trasę po drodze mijamy ośrodek wypoczynkowy. Warto się tu również zatrzymać i zapoznać się z niektórymi roślinami ozdobnymi.

 Idąc dalej po drodze napotykamy stawy rybne. W przeszłości były to łąki torfowe. Stawy są to z reguły płytkie zbiorniki wodne służące do hodowli ryb. Rośliny występujące w stawie przystosowały się do specyfiki środowiska. Wiąże się to z jesiennym spuszczaniem wód oraz z wiosennym napełnianiem. Idziemy drogą biegnącą miedzy stawami a skrajem lasu. Wchodzimy na teren projektowanego rezerwatu przyrody „Buczyny Barlineckie”. Podążając naszą trasą po lewej stronie napotkamy rynnowe zagłębienie terenu, porośnięte pasem łęgu olszowego. Jest to typ lasu związany z siedliskami wilgotnymi i mokrymi. W runie jest dużo gatunków roślin typowych dla miejsc żyznych i wilgotnych. Dominuje czyściec błotny, kuklik zwisły, sadziec konopiasty. Przemieszczając się naszą ścieżką na jeziorze zauważymy obracające się urządzenie - jest to Areator. Zadaniem areatora jest napowietrzanie wód w strefie przydennej aby uniknąć miejsc beztlenowych stanowiących zagrożenie życia organizmów w jeziorze.

 Cały czas znajdujemy się w projektowanym rezerwacie „Buczyny Barlineckie”. Napotykamy dwa typy lasów bukowych. Pierwszy to: Kwaśna Buczyna Niżowa: buki są najczęściej rozłożyste i stosunkowo niskie. Dno lasu pokryte jest „poduchami” mchów, które określają charakter tej buczyny. Ciekawym zjawiskiem jest tu występowanie oryginalnej rośliny: skrzypu zimowego. Ma on proste, nie rozgałęzione, ciemnozielone, zimotrwałe pędy. Drugim typem jest Żyzna Buczyna pomorska: buki są najczęściej wysokie i smukłe. Runo jest bardziej bogate, spotkamy marzankę wonną, borówkę czernicę, zawilce oraz wiele gatunków traw. Na trasie spotkamy tablice informujące nas o charakterystyce lasu bukowego - buczyny oraz o buku interesującym drzewie. Po drodze napotykamy ponownie bagienne lasy olszowe. Runo w nich tworzą gatunki szuwarowe i błotne, najbardziej rzuca się w oczy turzyca błotna.

 Zbliżamy się do doliny, gdzie ze zboczy wypływająca woda łączy się w mały strumień. To miejsce to „Boży Dar”. Charakterystyczną jego cechą jest rdzawe zabarwienie gruntu, będące wynikiem wytrącania kwasów humusowych przez jony wapnia. „Boży Dar” jest najbardziej znanym wypływem wód podziemnych w okolicy Barlinka. Tutaj ustawione są kolejne tablice informacyjne mówiące o tym miejscu oraz wybranych zbiorowiskach leśnych takich jak bór sosnowy, łęgi czy lasy olszowe. Niebawem opuścimy tereny leśne. Przed nami po lewej stronie łąka, zbiorowisko półnaturalne. Jest bardzo bogata pod względem flory jak również fauny, a niektóre jej grupy - barwne motyle, pasikoniki chrząszcze dostrzeże bez żadnych trudności każdy uczestnik spaceru.

 Na trasie wędrówki miniemy ostatnią tablicę informującą nas o jeziorze Barlineckim. Z tego miejsca można udać się drogą biegnącą w wąwozie i dojść do drogi asfaltowej, skręcamy w prawo idąc cały czas prosto ul. Gorzowską, następnie ul. Niepodległości dojdziemy do rynku. Można również dalej kontynuować trasę w bliskim sąsiedztwie brzegu jeziora w okolicach zabudowań Moczkowa. Dojdziemy również do drogi asfaltowej skręcamy w prawo i idąc prosto spotkamy się w obu przypadkach na rynku. W ten sposób przebyliśmy trasę 10 km.

Szlak dębów
 Szlak dębów przebiega przez północną, najżyźniejszą część Puszczy Barlineckięj. Droga zwana „wężową” wije się wśród drzewostanów dębowych i bukowych. Trasa rozpoczyna się na obrzeżu wsi Krzynka powstałej na przełomie XVIII i XIX w. Ta część wsi stanowiła kiedyś osobną jednostkę osadniczą o nazwie Poddębie. Początek szlaku wyznacza kamień usadowiony nieopodal drogi. Rozpoczynamy wędrówkę brukową drogą zmierzającą do Karska.
 Stare ponad stuletnie drogi brukowe powstały z kontrybucji wojennych z wojny francusko-pruskiej. Przez wieki tędy wędrowali ludzie, wożono drewno, tędy też w styczniu 1945 przemieszczały się oddziały pancerne Armii Czerwonej. Obszar przez który wędrujemy to królestwo dębów i buków. To tu od wieków rosną dęby bezszypułkowe, które są drzewami rodzinnego pochodzenia. Informuje nas o tym kolejna tablica.
 Drugim gatunkiem drzewiastym występującym licznie jest buk. Możemy zobaczyć drzewostany w różnych fazach rozwojowych. O sposobach gospodarowania w buczynach informuje nas kolejna tablica. Wędrując dalej drogą dochodzimy do tajemniczego miejsca zwanego „Dziką Łąką” - obecnie jest to użytek ekologiczny. Można tu czasami spotkać tajemniczego „Dzikiego Myśliwego”. W tym miejscu umieszczona tablica prezentuje zwierzęta związane z chrustem. Następnie przechodzimy obok drzewostanu dębu szypułkowego. Ciekawostką jest, że rozwija się o 3 tygodnie później od pozostałych dębów.
 Idąc dalej dowiemy się jaką rolę spełnia i co się dzieje z „martwym drzewem”. Tu można zobaczyć jak przyroda zatacza krąg. Wkrótce dochodzimy do mieszanego drzewostanu bukowo-sosnowego. Na starych sosnach widzimy stare spały żywiczarskie, z których kiedyś pozyskiwano żywicę.

Po chwili dochodzimy do dwóch kamieni. Jeden to drogowskaz, a drugi kamień informuje nas o dalszym kierunku marszu. Idąc prosto mijamy drogę do Okuń i po 850 m (od drogowskazu) dochodzimy ponownie do Dzikiej Łąki i wchodzimy w obszar młodników (po prawej stronie). To tu w 1993 i 1994 najbardziej ucierpiały i zamarły drzewostany bukowe. Wśród tych młodych choinek widzimy stare urocze sosny. Idąc i uważnie rozglądając się możemy zauważyć stary kamienny drogowskaz, stojący na rozdrożu nieuczęszczanych leśnych dróg. Jedna z nich prowadzi do Nadleśnictwa „Neuhaus”, budynku który figuruje na mapie z 1776 r. Wkrótce dochodzimy do starego drzewostanu sosnowego zwanego Matecznikiem Światowida.
 Po chwili dochodzimy do bruku (Krzynka - Moczydło) i kierujemy się w stronę Krzynki. Idziemy poprzez drzewostany dębowe, wśród których rośnie gospodarczy drzewostan nasienny modrzewia europejskiego. I znowu dochodzimy do Poddębia, gdzie rozpoczynaliśmy naszą wędrówkę. Stąd brukiem możemy dojść do Barlinka. Idąc cicho i uważnie szlakiem może uda się nam zobaczyć leśnych mieszkańców Puszczy. Niektórych z nich pokazuje nam jedna z tablic: władcę puszczy - puchacza (herb Nadleśnictwa Barlinek) lub bielika albo dostojnego dzięcioła czarnego. Królem puszczy jest dąb, tak licznie występujący wzdłuż szlaku. To tu można zobaczyć odnowienia naturalne dębowe jak i stare trzystuletnie dęby. Obecne susze i opadające wody gruntowe powodują, że sytuacja zdrowotna dębów się pogarsza.

Szlaki rowerowe





Szlak Barlinecki - kolor czerwony

Znakowany szlak rowerowy ZMY-102c (długość trasy 42,3 km)
Z Przelewic (Ogród Dendrologiczny) przez Dolinę Płoni i Barlinek do Lip (tu znajduje się Leśna Stacja Dydaktyczna Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego
Odległości (0,00) - moment wyjazdu z miejscowości w opisanym kierunku

Przelewice (0,00 km) - duża wieś, siedziba Urzędu Gminy- Stara osada typu owalnica wymieniona już w 1170 r. Od 1821 r. rezydencja, Marii Malwiny Arndt. Ogród Dendrologiczny z pałacem.

Topolinek (4,60km)

Laskowo (8,40 km) - wieś, wymieniona w 1236 r. (własność cystersów z Kołbacza). Kościół wczesnogotycki z końca XIII w. (przebud. W XIX w. drewniana dzwonnica), ruiny pałacu 2 końca XIX w. (1842r.), park podworski z l połowy XIX w. z pomnikowym drzewostanem (aleja lipowa). Sklep.

Równo (9,50km) - wieś, wymieniona w 1278 r. (od 1290 własność klasztoru cysterek w Pełczycach). Dwór z XIX w. z niewielkim parkiem, ruina kościoła z XVIII w., sklep. W Równie (pkt. nr 10 szlaku rowerowego) drogą na wschód (w odległości około 300 m) możliwość dojścia do rezerwatu „Skalisty Jar Libberta” (unikatowe skały wapienne, zlepieńce piaskowców, głazy narzutowe). W 1933 r- botanik Libbert (z Lipian) opisał i zbadał ten obszar. Rezerwat utworzono w 1995 r.

Spalonka (10,60km)

Laskówko (12,60 km ) - niewielka wieś, dwór z XIX w.
Niepołcko (17,00 km) - osada założona około 1200 r. przez cystersów 7. Kołbacza. Dwór o konstrukcji tyglowej z XIX w., obok park podworski z XIX w, z drzewami pomnikowymi, ruina ryglowego kościoła z XVIII w.
Żydowo (20,20 km) - wieś, domy ryglowe z X1X/XX w, jezioro.
Barlinek (27,00 km)- miasto, siedziba Urzędu Miasta i Gminy. Słowiański gród obronny z IX w., od XII w, opanowany przez Brandenburgię (Nowa Marchia). Prawa miejskie uzyskał dnia 25.01.1278 r. (nazewnictwo: Nova Barlyn, Klein Barlin, Barlinchen, Barlinek). Najazd Szwedów w XVII w, (zniszczenia). Dnia 04.09.1852 r. wielki pożar niszczy miasto. Częściowa odbudowa. W XIX w. rozwój tkactwa, wytwórnia papieru czerpanego, rozwój przemysłu drzewnego. Miejsce urodzenia dr Emanuela Laskera (filozofa, matematyka, szachowego mistrza świata (w latach 1894-1921).
 Zabytki: fragmenty murów obronnych z XIV w., kościół p.w. Niepokalanego Serca NMP z XIV/XV w. przebudowany w XIX w., wieża z 1852 r. o wys. 52m), zabytkowe domy z XVIII i XIX w. w rynku (jeden o konstrukcji ryglowej), kościół pw. św. Bonifacego z 1923 r. zwany „polskim”, dawny młyn wodny zbudowany w 1733 r. (jako papiernia do 1860 r., od 1869 do 1972 r.- młyn czynny) w nadbudowie partii środkowej o konstrukcji ryglowej. Muzeum Regionalne (w tzw. „Domu Gutenberga” obudowany w XIX w.). CIT, hotele, pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe, kwatery prywatne, pole namiotowe, restauracje, kawiarnie, paby, poczta, policja, szpital, apteki, stacje benzynowe.
Krzynka (28,90 km)

Leśnictwo Okno (32,50 km)
Leśnictwo Okno (i osada Okno) nad jeziorem Okunie (wschodni brzeg), dąb - pomnik przyrody (tablica informacyjna), nad jeziorem pole biwakowe.

Leśnictwo Moczydło (5,90 km ) Leśnictwo Moczydło - możliwość uzyskania informacji o Rezerwacie "Markowe Błota".

Lipy (42,30 km) mała wioska z kąpieliskiem nad J.Lubieszewko.

Szlak zachodni - kolor niebieski

 Uroczy trakt biegnący terenami leśnymi ukazujący malownicze wiejskie pejzaże.
Nr ZMY- 103n; dł. 40 km; odległości- (0,00) moment wyjazdu z miejscowości w opisanym kierunku.

Rezerwat „Dębina” (0,00 km)- położony na terenie Barlinecki- Gorzowskiego Parku Krajobrazowego, śródleśny, ochrona dębów, tablice informacyjne.
Karsko (10,90 km)- duża wieś, zabudowania pałacowe z parkiem z XIX w., kościół zabytkowy. Sklepy.
  Rychnów (16,50 km)- wieś owalnica, wymieniona w 1371 r., kościół z XIII w, (przebudowany w XIX w., strop modrzewiowy).
Dzikowo (20,60 km)- wieś, kościół z XV/XVI w. (przebudowany w XIX w., odbudowany w latach 1975- 80 po zniszczeniach w 1945 r.) Lipa- pomnik przyrody, park z XVII w., przekształcony w XIX w. z okazałymi drzewami pomnikowymi.
Strąpie (24,50 km)- wieś nad jeziorem Trojak. Dwór z XIX w., kościół z przełomu XIX/XX w. W parku z XIX w., drzewa pomnikowe. Sklep.
Dziedzice (27,80 km)- wieś ( osada z VI-VII w.) kościół z XIII/XIV w. (przebudowany w XV w.) Stowarzyszenie Przyjaciół Dziedzic opiekuje się izbą pamięci narodowej poświęconej polskim jeńcom z obozu Woldenberg (19 pochowano w zbiorczej mogile na cmentarzu), tablica pamiątkowa. Sklep.

Stara Dziedzina (29,20 km)- wieś, zespół dworsko- parkowy z XIX wieku.
 (29,20 km)- wieś, zespół dworsko- parkowy z XIX wieku. Leśnictwo Zieleniec (31,10 km)
Jarząbki (33,00 km)
Podlesie (35,10 km)
Ślazowo (37,00 km)
Przelewice (40,00 km)- duża wieś, siedziba Urzędu Gminy. Stara osada typu owalnica wymieniona już w 1170r. Od 1821 r. rezydencja Marii Malwiny Arndt. Zabytki: kościół kościół końca XIII w. ( przebudowany, z dobudowaną w XVIII w. drewnianą wieżą, wyposażenie, renesansowe i barokowe), pałac neoklasycystyczny budowany po 1821 r. (aktualnie w odbudowie), zabudowania folwarczne z dworem z XIX w. Główną atrakcją krajoznawczo- przyrodniczą jest przylegający do pałacu Ogród Dendrologiczny o pow. 30,34 ha z ponad 1200 gatunkami roślin, drzew i krzewów (Japonia, Chiny, Korea, Ameryka Płn., Europa) utworzony w latach 1933- 38, możliwość zwiedzania indywidualnie i grupowo. Centrum Edukacji Przyrodniczej. Bary, poczta, możliwość noclegu.

ZAPOMNIANE MIEJSCA

 Jeśli zabytki warte zwiedzenia to dla Ciebie nie tylko piramidy, pałace i muzea, jeżeli lubisz zaglądać w ciekawe, zapomniane zakątki i oglądać urzekające wiejskie pejzaże- wsiądź na rower lub do samochodu i ruszaj!!!
Zapraszamy na wycieczkę po Gminie Barlinek
 Barlinek- Brunki- Dzikowo- Mostkowo- Swadzim- Dziedzice- Stara Dziedzina- Żelice- Strąpie- Lutówko- Równo- Niepołcko- Żydowo- Młyn Papiernia- Barlinek
Ciekawsze miejscowości na trasach:

Brunki - znajduje się tu dwór usytuowany na wzniesieniu, jest to budynek parterowy z dwuspadowym dachem ceramicznym.
Dziedzice - wieś (osada z VI-VII w.) kościół z XIII/XIV w. (przebudowany w XV w.) Stowarzyszenie Przyjaciół Dziedzic opiekuje się izbą pamięci narodowej poświęconej polskim jeńcom z obozu Woldenberg (19 pochowano w zbiorczej mogile na cmentarzu), tablica pamiątkowa. Sklep.
Dzikowo - wieś, kościół z XV/XVI w. (przebudowany w XIX w., odbudowany w latach 1975- 80 po zniszczeniach w 1945 r.) Lipa- pomnik przyrody, park z XVII w., przekształcony w XIX w. z okazałymi drzewami pomnikowymi.
Karsko - duża wieś, zabudowania pałacowe z parkiem z XIX w., kościół zabytkowy. Sklepy.
Laskowo - wieś, wymieniona w 1236 r. (własność cystersów z Kołbacza). Kościół wczesnogotycki z końca XIII w. (przebud. W XIX w. drewniana dzwonnica), ruiny pałacu 2 końca XIX w. (1842r.), park podworski z l połowy XIX w. z pomnikowym drzewostanem (aleja lipowa). Sklep.
Laskówko - niewielka wieś, dwór z XIX w.
Leśnictwo Okno (i osada Okno) nad jeziorem Okunie (wschodni brzeg), dąb - pomnik przyrody (tablica informacyjna), nad jeziorem pole biwakowe.
Leśnictwo Moczydło - możliwość uzyskania informacji o Rezerwacie „Markowe Błota.
Młyn Papiernia - To dawny młyn wodny nad Płonią. W 1733r. Meissner zbudował tutaj słynną papiernię, znaną zwłaszcza w wyrobu znakomitego papieru czerpanego. W 1869 r. przebudowano ją na młyn mączny. Obecnie znajduje się pod opieką Stowarzyszenia na rzecz Ochrony Dziedzictwa „Młyn Papiernia”.
  Mostkowo - wieś, kościół neogotycki z zabytkowym obrazem z XVIII w., domy wąskofrontowe. Park z początku XIX wieku ( dwa buki zwyczajne o obwodach pni 246 cm i 300 cm, grab pospolity o obwodzie pnia 253 cm oraz szpaler wiekowych sześciu dębów szypułkowych o obwodach pni 278- 450 cm. Z rzadkich gatunków występują sosna czarna, platan klonolistne, dwa jesiony wyniosłe odmiany zwisającej i skrzydłorzech kaukaski).
Niepołcko - osada założona około 1200 r. przez cystersów 7. Kołbacza. Dwór o konstrukcji tyglowej z XIX w., obok park podworski z XIX w, z drzewami pomnikowymi, ruina ryglowego kościoła z XVIII w.
Przelewice - duża wieś, siedziba Urzędu Gminy. Stara osada typu owalnica wymieniona już w 1170r. Od 1821 r. rezydencja Marii Malwiny Arndt. Zabytki: kościół kościół końca XIII w. (przebudowany, z dobudowaną w XVIII w. drewnianą wieżą, wyposażenie, renesansowe i barokowe), pałac neoklasycystyczny budowany po 1821 r. (aktualnie w odbudowie), zabudowania folwarczne z dworem z XIX w. Główną atrakcją krajoznawczo- przyrodniczą jest przylegający do pałacu Ogród Dendrologiczny o pow. 30,34 ha z ponad 1200 gatunkami roślin, drzew i krzewów ( Japonia, Chiny, Korea, Ameryka Płn., Europa) utworzony w latach 1933- 38, możliwość zwiedzania indywidualnie i grupowo. Centrum Edukacji Przyrodniczej. Bary, poczta, możliwość noclegu.
Równo - wymieniona w 1278 r. (od 1290 własność klasztoru cysterek w Pełczycach). Dwór z XIX w. z niewielkim parkiem, ruina kościoła z XVIII w., sklep. W Równie (pkt. nr 10 szlaku rowerowego) drogą na wschód (w odległości około 300 m) możliwość dojścia do rezerwatu „Skalisty Jar Libberta” (unikatowe skały wapienne, zlepieńce piaskowców, głazy narzutowe). W 1933 r- botanik Libbert (z Lipian) opisał i zbadał ten obszar. Rezerwat utworzono w 1995 r.
Rychnów - wieś owalnica, wymieniona w 1371 r., kościół z XIII w., (przebudowany w XIX w., strop modrzewiowy).
Stara Dziedzina - wieś, zespół dworsko- parkowy z XIX wieku.
Strąpie - wieś nad jeziorem Trojak. Dwór z XIX w., kościół z przełomu XIX/XX w. W parku z XIX w., drzewa pomnikowe. Sklep.

Swadzim - osada położona jest na terenie równinnym na wysokości 74 m n.p.m. w odległości 1 km od drogi Barlinek- Lipiany i 10 km na zachód od Barlinka. Zachowany z XIX w. dwór- murowany, parterowy budynek, kryty dwuspadowym wysokim dachem ceramicznym z naczółkami. Krajobrazowy park podworski powstał w 2 ćwierćwieczu XIX w.
Żelice - wieś, z zabudowy folwarcznej zachowały się budynek mieszkalny, budynek murowany zdobiony ozdobnymi fryzami z drugiej połowy XIX w. W parku widoczne są fragmenty po rozebranym pałacu i innych budowlach ozdobnych ( park- lipy drobnolistne, kasztanowiec biały i grab pospolity, dęby szypułkowe, buki zwyczajne, wiązy szypułkowe; pojedynczo: sosna wejmutka, platan klonolisny, bluszcz pospolity, Chojna kanadyjska).
Żydowo - wieś, domy ryglowe z X1X/XX w, jezioro. Park z początku XIX w. (dęby szypułkowe, klon, szupin japoński, dwa platany klonolistne) jezioro, panorama Doliny Płoni.

Brak komentarzy: